هورمون درمانی برای سرطان پروستات: عوارض جانبی و تغییر جنسی

• با آب، پنکه و پوشیدن لباس‌های سبک یا چندلایه، خودتان را خنک کنید.
• از مصرف الکل، کافئین، غذاهای تند و نوشیدنی‌های داغ خودداری کنید زیرا ممکن است باعث گرگرفتگی شوند.
• احساس ناراحتی یا نگرانی ممکن است گرگرفتگی را بدتر کند.
• با پزشک خود در مورد داروهایی که می‌توانند کمک کنند صحبت کنید.

• پیراهن‌های گشاد از جنس پارچه نرم بپوشید.
• کمپرس سرد یا گرم بگذارید.
• داروهای مسکن بدون نسخه مصرف کنید.

• برای پیگیری سلامت خود با پزشک خانواده خود همکاری کنید.
• سالم غذا بخورید - مصرف چربی‌ها، میان وعده‌های شیرین و غذاهای پرنمک را محدود کنید. غلات کامل، میوه‌ها، سبزیجات و پروتئین کم چرب مصرف کنید.
• فعال بمانید - هر روز 30 دقیقه فعالیت بدنی داشته باشید.
• برای حفظ استحکام استخوان‌ها، تمرینات قدرتی انجام دهید.
• با تیم مراقبت‌های بهداشتی خود در مورد مصرف کلسیم و ویتامین D مشورت کنید.

• با همسر، خانواده یا یک دوست نزدیک خود صحبت کنید - به اشتراک گذاشتن احساساتتان می‌تواند به دیگران کمک کند تا درک کنند که شما چه شرایطی را تجربه می‌کنید.
• از تیم مراقبت‌های بهداشتی خود بخواهید که شما را به یک مددکار اجتماعی ارجاع دهند.
• به یک گروه حمایتی بپیوندید - با کسی که سرطان پروستات دارد و ممکن است همین احساس را داشته باشد صحبت کنید.
• کارهایی انجام دهید که باعث می‌شوند نسبت به خودتان احساس خوبی داشته باشید.
• سالم غذا بخورید و فعال بمانید.
• تلاش کنید تا با شریک زندگی خود نزدیک و از نظر جنسی فعال بمانید - راه‌های جدیدی برای نشان دادن اهمیت دادن به او یاد بگیرید.

• سرطان پروستات و درمان آن اغلب بر میل جنسی و توانایی شما در فرزندآوری تأثیر می‌گذارد.
• ممکن است به دلیل احساسات مربوط به ابتلا به سرطان یا خود درمان، میل جنسی کمتری داشته باشید. این ممکن است به مرور زمان برگردد.
• ارگاسم (اوج هیجان جنسی) - شما هنوز لذت ارگاسم را احساس خواهید کرد، اما مایع کمی آزاد می‌شود یا اصلاً مایعی آزاد نمی‌شود.

• با شریک زندگی خود صحبت کنید - رک و صادق باشید.
• همسرتان را با خود به مطب پزشک ببرید تا هر دو از روند درمان مطلع باشید. قبل از مراجعه، سوالات خود را یادداشت کنید.
• طوری برنامه‌ریزی کنید که وقتی خوب استراحت کرده‌اید، رابطه جنسی داشته باشید. قبل از رابطه جنسی مثانه خود را خالی کنید و اگر نگران نشت ادرار هستید، از کاندوم استفاده کنید.
• مایل باشید راه‌های جدیدی را برای نشان دادن اهمیت دادن به یکدیگر امتحان کنید. بغل کردن، بوسیدن و گرفتن دست یکدیگر می‌تواند به شما کمک کند بدون رابطه جنسی با هم صمیمی بمانید.
• اگر به حمایت بیشتری نیاز دارید، از تیم مراقبت‌های بهداشتی خود بخواهید که شما را به یک مددکار اجتماعی ارجاع دهند.

سرطان پروستات و درمان آن اغلب بر نعوظ و توانایی شما در فرزندآوری تأثیر می‌گذارد. آسیب به اعصاب و رگ‌های خونی ناشی از درمان سرطان ممکن است نعوظ را برای شما دشوار کند.

• بعد از جراحی - نعوظ شما ممکن است برای چند ماه اول ضعیف باشد. اگر اعصاب نزدیک پروستات شما برداشته نشده باشند، ممکن است این مشکل در طول دو سال آینده بهبود یابد.
• بعد از پرتودرمانی - برای ماه‌ها نعوظ شما ممکن است به اندازه قبل سفت نباشد.
• پس از هورمون درمانی - مگر اینکه سال‌ها تحت هورمون درمانی بوده باشید، نعوظ شما ممکن است پس از چند هفته یا چند ماه به حالت عادی برگردد.
• ارگاسم (اوج هیجان جنسی) - شما هنوز لذت ارگاسم را احساس خواهید کرد، اما مایع کمی آزاد می‌شود یا اصلاً مایعی آزاد نمی‌شود.

با پزشک خود در مورد بهترین گزینه‌ها برای خود صحبت کنید. انواع درمان عبارتند از:

• داروهای خوراکی - اگر بتوانید نعوظ نسبی داشته باشید، این گزینه خوبی است. این داروها پس از پرتودرمانی یا در صورتی که اعصاب در طول جراحی برداشته نشده باشند، بهترین عملکرد را دارند.
• داروی مورد استفاده در آلت تناسلی - شما یک قرص دارو را در دهانه آلت تناسلی قرار می‌دهید، یا مایعی را در پایه آلت تناسلی تزریق می‌کنید. نعوظ شما باید ظرف چند دقیقه شروع شود و 30 تا 60 دقیقه طول بکشد.
• دستگاه وکیوم نعوظ - شما آلت تناسلی خود را درون لوله‌ای متصل به یک پمپ قرار می‌دهید. پمپ مانند یک وکیوم عمل می‌کند و خون را به داخل آلت تناسلی شما می‌کشد تا نعوظ ایجاد شود. آلت تناسلی شما با قرار دادن یک حلقه در پایه آن سفت نگه داشته می‌شود.
• ایمپلنت آلت تناسلی - برای قرار دادن یک جفت لوله در داخل آلت تناسلی شما، جراحی لازم است. سپس این لوله‌ها با مایعی پر می‌شوند تا نعوظ ایجاد شود.